" من به احترام شاعر سكوت مي كنم"
ميثم يوسفي

ترانه ي چكاوك را روي كاغذ نوشتم و شروع كردم به اين كه من هم در مورد چكاوك بنويسم. نوشتم : "ايرج جنتي عطايي شاعر است..." بعد فكر كردم... به اين كه چرا شاعر است؟ چون من چكاوك را دوست دارم؟ چون چكاوك خيلي شاعرانه است؟ يا هر دليلي اينگونه ي ديگري...خب... ديدم بهتر است بنويسم شاعر است چون شاعرانه و درست زندگي كرده... براي همين اين يادداشت ديگر ربطي به چكاوك ندارد. اين يادداشتي ست كه به "شاعري" ، " شعور" ، "انسانيت" ، "فهم" و ... چيزهاي ديگر مربوط است. به شاعر چكاوك هم ربط دارد. حتي به كساني كه فكر مي كنند شاعرند. ترانه سرا هستند... به همه ... شايد به اينها هم مروبط نباشد و به هيچ چيزي... نمي دانم! ايرج جنتي عطايي شاعر است. مي داني؟ خيلي ها شعر مي گويند ولي شاعر نيستند. مي خواهم دوباره از ميلان كوندرا نقل قولي بكنم كه خيلي ها از من شنيده اند: "هميشه در جامعه ي ما مازاد شاعران جوان وجود دارد. قبلا آن ها را از بلندي ها به پايين مي انداختند يا به رودخانه مي ريختند، ولي امروزه ما به صورت مسالمت آميزي با آن ها كنار مي آييم و در كنارشان زندگي مي كنيم" خب! اين حرف هرچند سال قبل و هر کجا زده شده باشد هنوز تازه است و هيچ هم فكاهي نيست. هميشه در جامعه ي ما مازاد شاعران وجود دارد. حالا جوان يا غير جوان! گرچه هميشه جوانش بيشتر است چون خيلي ها نيم توانند تا آخرش بيايند!اصلا نمي دانم از كي و كجا در كشور ما تب شعر و شاعري اين قدر بالا رفت و اصلا چرا بايد ما ملت "شعر دوست" يا "شاعري" باشيم اما در عمل از خيلي از ملت هايي كه هيچ ادعايي در اين زمينه ندارند شعور كمتري را دارا باشيم. مخصوصا در ترانه كه محشر است. حقيقت اش اوايل مي گفتم خوب است كه اين گونه باشد، مي گفتم اين گفتن ها از نگفتن بهترند، مي گفتم اين يك شعور نا خواسته و اجباري مي آورد... ولي اينگونه نيست. هيچ چيز بيروني به انسان شعور نمي بخشد جز فرهنگ دروني. وقتي مي بينم خيلي ها كه ادعايي دارند و در اين محيط مثلا فرهنگي فعاليت مي كنند نهايت مطالعه شان به فلان نشريه ي زرد مي رسد يا نهايت شعورشان اندازه ي لوبياست از فرهنگ عقم مي گيرد. يا اين كه مي نشينند پاي كامپيوتر يا زير گوش اين و آن حرف های خالخ زنکی مي زنند و فحش مي دهند و عربده مي كشند و ... حالم از شعر و شاعري به هم مي خورد. يا وقتي مي بينم فلان ترانه سراي قديمي (كه ترسي هم ندارم بگويم ترانه هايش را خيلي بيشتر از خودش و هر ترانه ي ديگري دوست دارم...) مي نشيند پرونده هاي پوسيده اي را باز مي كند و چيزهاي واقع يا خلاف واقعي مي گويد كه نه به درد من مي خورد نه خودش و نه تاثيري در نگاه امثال من به اطرافيانم دارد و فقط خودش را پيش من مي خنداند، به كوته نظري اش افسوس مي خورم و به "اي كاش ها" فكر مي كنم یا حالم از هرچه ترانه سراست به هم مي خورد. وقتي كه براي خيلي ها چنين مسائلي مهم است و نشسته اند ببينند چه كسي چه مي گويد يا چه كار مي كند يا با هر حرفي به فكر فرو مي روند و نگاه شان به دورو برشان عوض مي شود، حالم از هر كوته نظري به هم مي خورد. وقتي مي بينم خيلي ها هنوز دوست دارند زير بليط اين يا آن باشند و به هر قيمتي هم "باشند" و زندگي شان هم همينطوري مي گذرد و براي تحويل گرفته شدن هر كاري كرده اند و مي كنند و حتي شايد از اين طريق به جاهاي مهمي هم برسند، فقط دلم براي شعور نداشته شان مي سوزد و دوست دارم آينده را زودتر ببينم و در ضمن حالم از هرچه بليط هست به هم مي خورد!! بعد از مدتي هم توهم مي زنند كه "من در ترانه ي ايران انكار نشدني ام" ! عزيزم! دوست من! ايرج جنتي عطايي هم خودش اين ادعا را نكرده است. اين يكي و آن يكي هم! كمي آرام تر عزيز! كمي آرام تر!! اين مساله به يك نفرِ تنها هم مربوط نمي شود. همه ي ما ظرفيت مان كم است. همه ي ما كوچكيم. كوچك تر از داشته ها و ادعاهايمان و كوچك تر از آرزوهامان. بهتر است بيشتر از اين كه حرف بزنيم بشنويم ، بخوانيم ،ياد بگيريم و در هر زمينه اي كه قصد فعاليت داريم "حرفه اي باشيم" و "درست". براي همين است مي گويم ایرج جنتي عطايي "شاعر است" . چون بيشتر از آنكه حرف بزند عمل كرده و بيشتر از آنكه ادعا كند بوده و همه چیز را با ترانه ها و فعالیت هایش، با حضور و شعورش به اثبات رسانده. حرفه اي بوده و درست. همین که کسی اینقدر به نقد خودش اهمیت بدهد و هیچ حرفی را پس نزند بزرگواری و بزرگ مردی آدم را نشان می دهد. به خودم و همه ی هم نسل هایم هم توصیه ای برادرانه می کنم که بیشتر تلاش بکنیم تا حرف بزنیم یا ادعا داشته باشیم و واقعیت ها را ببینیم، نه آن چیزی که به اسم واقعیت به ما تحمیل می کنند یا با آن قولمان می زنند. قبلا جایی نوشته بودم : "وقتي فكر مي كنم من هنوز به اندازه ي همه ي كتاب هاي نخوانده ام، فيلم هاي نديده ام و موسيقي هايي كه نشنيده ام نمي دانم، مي بينم واقعا بي سوادم! " براي همين دوست دارم الان به جاي اضافه گويي بروم آخرين كتابي كه شروع كرده ام به خواندنش و هنوز نا تمام مانده را باز كنم ... شايد هم يك ترك از the wall كه محبوب ترين آلبوم موسيقي ام است را به هر چيزي ترجيح بدهم. آهنگي مثل Hey You را. شما هم اگر دوست داشتيد به جاي اين همه حرف و حاشيه اي كه دورو برمان و دورو برتان است هم صدا با من و پينك هاي عزيز بخوانيد...
Hey you, standing in the road
always doing what you're told,
? Can you help me
Hey you, out there beyond the wall,
Breaking bottles in the hall,
Can you help me

 


Home Page

Articles

Poems

Interview

Yadman

News

Archive

Archive

پیام ها

Copyright 2005-2006 Golesorkhetaraneh.com,
Contact : info@golesorkhetaraneh.com